مقایسه دقت رادیوگرافی واترز با CT اسکن در تشخیص شکستگیهای ناحیه Midface
نویسندگان : دکتر مهرداد پنج نوش1 ـ دکتر غلامرضا شیرانی ـ دکتر پروانه جزء قنبری 1- استادیار گروه آ موزشی رادیولوژی دهان و فک و صورت دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران. چکیده در سالهای اخیر با توجه به افزایش میزان تصادفات و تروماهای وارده به ناحیه فک و صورت، استفاده از CT اسکن عنوان جایگزین یا همراه رادیوگرافی معمولی افزایش یافته است، بنابراین توانایی های رادیوگرافی های متداول مانند واترز در تشخیص شکستگیها مورد سؤال است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه دقت تشخیصی و تکرار پذیری رادیوگرافی واترز با CT اسکن در تشخیص شکستگیهای midface انجام شد. در این مطالعه بررسی تست ها 42 بیمار ترومایی که با تشخیص شکستگی midface ، در بخش جراحی فک و صورت بیمارستان شریعتی بستری شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. رادیوگرافی واترز و CT اسکن این بیماران به طور جداگانه توسط یک رادیولوژیست فک و صورت و یک جراح فک و صورت تفسیر شد، سپس حساسیت، ویژگی و تکرار پذیری رادیوگرافی واترز در آشکار نمودن شکستگی ناحیه midface با استفاده از آزمون آماری Cohen's Kappa ارزیابی گردید. حساسیت و ویژگی رادیوگرافی واترز در تشخیص شکستگی midface توسط رادیولوژیست به ترتیب 79/31 و 35/95 ٪ و توسط جراح به ترتیب 59/29 ٪ و 75/93 ٪ بود. بالاترین درصد تکرار پذیری تشخیص شکستگی midface با استفاده از CT اسکن و رادیوگرافی واترز توسط رادیولوژیست 67/66 ٪ مربوط به شکستگی بینی و توسط جراح 33/58 ٪ مربوط به تنه زایگوما بود. بالاترین میزان توافق تشخیص شکستگی midface بین جراح و رادیولوژیست با استفاده از CT اسکن در قوس زایگوما (95/78 ٪ ) و با استفاده از رادیوگرافی واترز در شکستگی بینی (5/62 ٪ ) بود. طبق نتایج این مطالعه، رادیوگرافی واترز برای تشخیص شکستگیهای دیواره لترال اوربیت، لبه تحتانی و کف اوربیت، قوس گونه، درز فرونتو زایگوما، درز زایگوماتیکو ماگزیلا، دیواره لترال سینوس ماگزیلا و Lefort II ، از توان نسبتاً خوبی برخوردار است، ولی برای تشخیص شکستگیهای دیواره داخلی اوربیت، دیواره قدامی، خلفی و داخلی سینوس ماگزیلا قدرت کافی نداشته و باید از رادیوگرافی های معمولی دیگر یا CT اسکن به عنوان مکمل تشخیصی استفاده شود.
(مجله دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، دوره19 ، شماره 3 ، پاییز 1385 ) | 
